Om kwart voor zeven zag het er nog niet goed uit. Stortregen. Een zo goed als leeg plein. En wij die om 19 uur moesten beginnen zingen. Ge kunt op zo’n moment twee dingen doen: zenuwachtig naar elke weer-app op uw gsm kijken, of gewoon hopen dat iemand hierboven toevallig fan is van Vlaamse muziek.
Blijkbaar hadden we geluk.
Net voor ons optreden stopte de regen. En alsof iemand tegelijk het sein had gegeven, begon het plein vol te lopen. Mensen kwamen van alle kanten toe en tegen dat wij begonnen te zingen, stond daar plots een schoon publiek voor onze neus.
En sommigen waren speciaal voor ons gekomen.
Dat blijft toch iets bijzonders. Wij zijn dat nog altijd niet gewoon. Ge begint ooit samen wat liedjes te zingen en plots rijden mensen naar Gellik om u bezig te zien. Amai. Daar wordt een mens toch even stil van. Gelukkig niet te lang, want we moesten zingen.
De organisatie van Gellik Zingt had trouwens haar huiswerk gemaakt. In Gellik waren boekjes uitgedeeld met de teksten van de liedjes, zodat het publiek volop kon meezingen.
En dat deden ze.
Bij onze Beppie-medley ging het zelfs nog een stap verder. Een enthousiaste man uit het publiek mocht mee het podium op. Of hij dat thuis zo aangekondigd had “Schat, ik ga even naar Gellik Zingt en ben straks misschien artiest” weten we niet. Maar hij deed enthousiast mee en dat is uiteindelijk het belangrijkste.
Bij de après-ski was alle schroom helemaal verdwenen. Er werd gezongen, meegedaan en ambiance gemaakt zoals dat hoort. De stortregen van vlak voordien? Bijna vergeten.
Nu willen we absoluut niet beweren dat wij invloed hebben op het weer.
Maar vóór ons optreden regende het.
Wij begonnen te zingen.
De regen was weg.
Wij stellen alleen maar de feiten vast. 😇
Bedankt aan de organisatie van Gellik Zingt, aan iedereen die kwam luisteren en meezingen, én natuurlijk aan onze onverwachte gastartiest. Volgend jaar boeken ze ons misschien beter al tegen de middag. Kwestie van op tijd goed weer te hebben. 😉